1 JAAR LATER!!

1 JAAR LATER!!

Geplaatst op: 17 mei 2018

Het is zover!! Op donderdag 10 mei 2018 mag ik mijn 1e verjaardag vieren. En dat is extra genieten op deze vrije Hemelvaartsdag.

Al 'n tijdje heb ik me voorgenomen om een blog te schrijven. Echter, ik kreeg maar geen inspiratie... Ik heb het afgelopen anderhalf jaar al zoveel gezegd en daarnaast de vraag: Wie zit er op het zoveelste bericht van mij te wachten?

Toch voelde ik sterk de behoefte om weer iets van me te laten horen, want... man-oh-man, wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar...

En tja, als ik dan eenmaal begin, dan vloeien de woorden als vanzelf op het scherm...  Dus, daar gaat ie  :-)


Hoera, ik word 1 jaar!!
Taartje Kaars


Een jaar geleden kreeg ik mijn eigen baby-stamcellen terug en vanaf dat moment ging mijn immuunsysteem hard aan het werk om zich weer te herstellen. Een isolatie-periode in het Russische ziekenhuis was noodzakelijk om me te beschermen tegen bacteriën en/of virussen.

Hoewel het klinkt als een akelige opsluiting, kijk ik nog steeds terug op een heerlijk relaxte periode... In deze 9 dagen had ik alle tijd om eens goed na te denken. Wat vind ik belangrijk in mijn leven? Hoe ga ik mijn leven inrichten? Wat heb ik de wereld te bieden? Quality time dus... ik zou het bijna aan willen raden.


Eenmaal thuis begon de daadwerkelijke revalidatie en dan sta je er weer alleen voor. Na een hobbeltje richting het Jeroen Bosch ziekenhuis kon ik even later beginnen met revalideren. Afgelopen week nog sprak ik met mijn fysiotherapeut over mijn eerste kleine baby-stapjes binnenshuis... We begonnen met hele kleine oefeningen liggend op bed. En als ik zie hoever ik nu al ben gekomen...  


Heidi Touwen Zw Wit
Nondeknetter... hoe cool is dit!?


Het doel van deze pittige medische behandeling was het stopzetten van verdere achteruitgang, want dat was wat er gebeurde; door MS verloor ik langzaamaan de grip op mijn leven. Ook al was ik zo positief en leefde ik zo gezond mogelijk... medisch ingrijpen was (blijkt achteraf) noodzakelijk.

En wat heb ik een geluk dat het me mogelijk is gemaakt door honderden mensen.

Een jaar later hoor ik nog regelmatig van dorpsgenoten: "Schijndel en omgeving stond een tijdje helemaal in het teken van Heidi's Perspectief". Ik heb nog weleens het gevoel dat het dan eigenlijk over iemand anders gaat. Ha, ha, ha... 

 


En herken je deze nog? Dit hing op de deur in het ziekenhuis in Moskou. Dr. Fedorenko en zijn medische staf... daar kunnen we nog veel van leren...

Warningsign


In Moskou werd ik sterk bevestigd in het hebben van een juiste mindset om goed om te kunnen gaan met deze (of een andere) ziekte. Uiteraard heb ik ook mijn mindere momenten, maar ik ga iedere keer weer op zoek naar mijn positiviteit. Noem het naïef, onrealistisch of whatever... en je kunt zaken niet zomaar wegpoetsen, maar dit maakt het leven echt een stuk makkelijker én leuker.

Al met al hebben we zeker roerige jaren achter de rug en ook hiermee ben ik aan de slag gegaan. De bijbehorende emoties krijgen steeds meer een plek en worden lekker opgeruimd; heel verfrissend!

Ik beschik over een groot netwerk van coaches en therapeuten, dus deze stap is voor mij makkelijk gezet en het helpt mij enorm om alles in het juiste perspectief  te zien.


Sinds een paar maanden ben ik weer aan het werk. Ook dit gaat goed; ik bouw mijn uren langzaamaan op en ik verwacht over een tijdje weer volledig in de "running" te zijn.


Wat is er allemaal veranderd?

De veranderingen gaan zo geleidelijk dat ik het soms nauwelijks in de gaten heb. Ik heb vooral veel meer energie en balans in mijn lichaam. Naast mijn werk sport ik 2x in de week onder medische begeleiding en 1x in de week ga ik naar yoga. Deze hoeveelheid aan (lichamelijke) activiteiten was vóór hsct echt ondenkbaar...

Ik hoef 's middags niet meer standaard bij te tanken en ik ga weer vaker mee naar feestjes. Ik heb zelfs 3 dagen op Paaspop rondgehangen... Oké, het duurde wel een paar weken voordat ik hiervan hersteld was, maar het was het meer dan waard!

Het gaat weliswaar op mijn tempo en regelmatig heb ik flinke spierpijn van het trainen, maar ik blijf vooruitgaan. Ik maak buitenshuis nog wel gebruik van mijn kruk en voor langere afstanden de rolstoel, maar MS is voor ons gezin geen spelbreker meer.

Ik blijf gewoon trainen om mijn spieren sterker te maken en ik zie wel hoe ver ik kom... Voor nu ben ik meer dan tevreden en is het al geweldig om weer wat huishoudelijke klusjes te doen (tis maar waar je blij van kunt worden...) en af en toe een gastvrouw te kunnen zijn.

Daarnaast heb ik nog volop plannen voor de toekomst, waarvan ik het vertrouwen heb dat ik ze ooit waar ga maken!


En dan blijkt eigenlijk dat ik nog zoveel te vertellen heb, maar ik ga nu eerst maar eens een wasje ophangen. Alles op zijn tijd...



Heidi 1

Dear past, thank you for your lessons

Dear future, I am ready...

Heidi Lammers




Sponsoren

Onderstaande bedrijven hebben minimaal €500,- bijgedragen om ons dichter bij ons doel te brengen. Hartelijk dank hiervoor.


Vrienden van Heidi's Perspectief